Chcę być sam.

11. Niebieskie BMW

Było tu chłodno i cicho. Powietrze pachniało wilgocią, metalem i przepalonym olejem. Światło jarzeniówek rzucało nierówne cienie na betonową posadzkę, a rzędy filarów w żółto-czarne pasy zdawały się potęgować poczucie osamotnienia. Zawsze czułem w tym miejscu pewien niepokój, ale dziś było w nim coś wyjątkowo odstręczającego.

Ściskając klucze w dłoni, ruszyłem w stronę mojej Skody Fabii. W drugiej ręce trzymałem pilota do bramy wyjazdowej. Mimo że był weekend, w garażu panowała absolutna cisza, przerywana jedynie cichym buczeniem lamp jarzeniowych i odległym szumem wentylatorów. Byłem tu sam. Żadnych kroków, żadnych głosów, żadnego ruchu.

I wtedy coś przykuło moją uwagę.

Kątem oka dostrzegłem niebieskie BMW, zaparkowane w głębi jednego z rzędów. Samochód nie był mi obcy – widywałem go tu wcześniej – ale tym razem wyglądał inaczej. Drzwi po stronie kierowcy stały szeroko otwarte, a tuż obok, na środku przejścia, tkwił dziecięcy wózek.

Zatrzymałem się.

Coś tu nie grało.

Nie chodziło tylko o otwarte drzwi. Przy samochodzie stały dwie walizki na kółkach i dwa rowery, niezabezpieczone, jakby ktoś dopiero co je ustawił. W środku na tylnej kanapie leżała przewrócona butelka z wodą, a obok niej telefon z włączonym ekranem – mapa nawigacji nadal była aktywna, jakby przed chwilą ktoś ustawił trasę.

To wszystko sprawiało wrażenie, jakby właściciele nagle przerwali przygotowania do podróży i... zniknęli.

Serce zaczęło mi bić szybciej.

„Może ktoś po prostu wrócił do mieszkania po dokumenty?” – próbowałem racjonalizować sytuację. Ale im dłużej patrzyłem na ten obraz, tym mniej mi się to podobało. Otwarty samochód, porzucony wózek, telefon w środku… Przecież nikt nie zostawia auta w ten sposób, zwłaszcza z bagażami i osobistymi rzeczami na widoku.

Zawahałem się.

Podszedłem ostrożnie, niemal nieświadomie. Każdy krok wydawał się cięższy, jakby coś podświadomie kazało mi się wycofać, ale jednocześnie coś innego popychało mnie do przodu.

Kiedy stanąłem przy BMW, rozejrzałem się. Nic. Żadnych ludzi, żadnego dźwięku poza monotonnym buczeniem lamp.

Nie miałem pojęcia, co powinienem zrobić.

Mogłem sprawdzić w spisie lokatorów, do kogo należy miejsce postojowe i zadzwonić domofonem. Ale co bym powiedział? Że ich samochód stoi otwarty? Że wydaje mi się to podejrzane? A jeśli za chwilę ktoś wróci i spojrzy na mnie jak na idiotę?

Cofnąłem się o krok.

W mojej głowie pojawił się obraz kogoś, kto schodzi tu za moment, bierze swoje rzeczy i odjeżdża, nie mając pojęcia, że ktoś przez chwilę analizował jego każdy ruch. Może rzeczywiście się wygłupiałem? Może to tylko zbieg okoliczności?

Zacisnąłem palce na pilocie i nacisnąłem przycisk. Brama wyjazdowa zaczęła się powoli podnosić.

Wsiadłem do Skody i odpaliłem silnik. Dźwięk motoru odbił się echem od betonowych ścian, przypominając mi, jak puste było to miejsce.

Spojrzałem jeszcze raz w stronę BMW.

Wózek dziecięcy stał tam, gdzie wcześniej. Telefon wciąż rozświetlał wnętrze auta. Wszystko wyglądało dokładnie tak samo.

Nie mogłem pozbyć się uczucia, że właśnie coś przegapiłem.

Ruszyłem w stronę bramy, ale nie mogłem się pozbyć wrażenia, że otwarte drzwi BMW w milczącym, niepokojącym geście odprowadzały mnie wzrokiem.

Drzwi garażu rozsunęły się z przeciągłym, metalicznym zgrzytem, który wypełnił klaustrofobiczną przestrzeń betonowych ścian. Serce uderzyło mi mocniej, jakby synchronizowało się z dźwiękiem mechanizmu. Wiedziałem, że mam tylko chwilę – sekundę za długo i brama mogła zamknąć się na moim aucie. Już widziałem, jak innym urywała dachy, wybiła szyby… Nie zamierzałem do nich dołączyć.