Chcę być sam.

10. Ślady

Zakładając kurtkę, poczułem, jak chłód przenika przez materiał i wciska się pod skórę. Na zewnątrz śnieg skrzypiał pod butami, a blade słońce ledwo przebijało się przez gęste chmury, rzucając na osiedle przytłumione, niepewne światło. Cała sceneria mogłaby być piękna – jak z zimowej pocztówki. Ale coś w niej nie pasowało.

Cisza. 

Nie taka zwykła, poranna cisza, kiedy ludzie jeszcze śpią. Ta była inna. Ciężka, nienaturalna. Jakby ktoś ją tu umieścił, celowo wygłuszając świat.

Może przesadzałem. W końcu była sobota. Ludzie mogli spać dłużej. A jednak, im dłużej wędrowałem pustymi alejkami, tym mocniej narastało we mnie to dziwne wrażenie, że coś tu jest nie tak. Gdzie wszyscy? Dlaczego plac zabaw był pusty? Czemu nie słychać żadnych rozmów, żadnego trzaskania drzwiami, żadnego szczekania psów?

Zatrzymałem się przy furtce prowadzącej na ulicę. Instynkt kazał mi pójść dalej, znaleźć kogoś, kto rozwieje moje obawy, kto powie: „Stary, co ty wymyślasz?”. Ale coś mnie powstrzymało. Jednak skręciłem w drugą stronę.

Skrzyp, skrzyp – śnieg uginał się pod moimi krokami, niosąc dźwięk w tę dziwną, martwą ciszę. I wtedy to usłyszałem.

Coś jeszcze.

Nie głos, nie kroki, nie szum wiatru. Raczej… wrażenie dźwięku, echo czegoś, co jeszcze się nie wydarzyło.

Dotarłem na środek patio i obejrzałem się za siebie. Moje ślady rysowały się wyraźnie w świeżym śniegu. Dziwne, ale to mnie uspokoiło. Byłem tu. Istniałem.

A potem je zobaczyłem.

Inne ślady. Męskie buty. Duże. Obok nich – mniejsze, zwierzęce. Pies. Mimowolnie się uśmiechnąłem. Ktoś musiał być na spacerze. Przecież wszystko było w porządku, prawda?

Tylko że…

Ślady prowadziły na środek patio. A potem – znikały.

Nie rozchodziły się w różne strony. Nie zawracały. Nie było żadnych dodatkowych odbić, jakby ktoś się wahał albo zatrzymał. Po prostu… kończyły się nagle, jakby ta osoba – i pies – zapadli się pod ziemię.

Zmarszczyłem brwi. To nie miało sensu. Ludzie nie znikają ot tak. Nie unoszą się w powietrze.

Serce przyspieszyło. Czułem, jak napięcie gęstnieje wokół mnie, jakbym stanął na progu czegoś, czego nie chciałem zobaczyć.

I wtedy dostrzegłem kolejne ślady.

Drobniejsze. Kobiece.

Kończyły się dokładnie w tym samym miejscu.

Przerażenie uderzyło mnie jak fala zimnej wody. Czułem, jak każda sekunda dłuży się w nieskończoność, a przeczucie, że coś strasznego wydarzyło się w tym miejscu, rosło w siłę.

Stojąc tam, miałem wrażenie, że cały świat wstrzymał oddech. Nieruchomy śnieg, zbyt cicha przestrzeń – wszystko zdawało się być martwym tłem dla czegoś, co wymykało się mojemu pojmowaniu.

Nie mogłem tego tak zostawić. Nie mogłem po prostu odejść, jakby nic się nie stało. Myśli o bliskich zaczęły napływać do mojej głowy, jedna po drugiej, nagłe i natarczywe. Moja żona. Moja rodzina. Moi bracia. Moja matka. Wszyscy, którzy byli częścią mojego świata. To oni byli najważniejsi. Nagle wszystko inne – praca, obowiązki, codzienne sprawy – straciło znaczenie.

Musiałem wrócić do domu. Musiałem się upewnić, że oni są bezpieczni. Czułem, jak każda sekunda zwłoki ciąży mi w piersi.

Odwróciłem się i biegiem ruszyłem na portiernię. W ekspresowym tempie przebrałem się w prywatne ubranie i spakowałem swoje rzeczy. Chciałem jak najszybciej opuścić to miejsce.

Gdy dotarłem do klatki schodowej, niemal odruchowo zrezygnowałem z windy i ruszyłem schodami w dół, do podziemnego garażu, gdzie stał mój samochód.