Oczywiście, zdenerwowałem się, ale czy mogłem w tym momencie się poddać? Nie. Nie miałem innego wyjścia, jak wziąć się do roboty i rozpruć te drzwi. W ręku trzymałem łapkę – narzędzie, które wydawało się być jedyną szansą na pokonanie tej przeszkody. Była zimna i ciężka, a metal wbijał się w moje przemarznięte dłonie. Palce sztywniały od mrozu, a drobne otarcia od poprzednich prób piekły nieznośnie, ale nie mogłem się zatrzymać.
Pomiędzy ramą drzwi a futryną znajdowała się wąska szczelina – na tyle szeroka, by wsunąć tam płaski, wygięty koniec narzędzia. Włożyłem go z determinacją, niemal drżącymi rękoma. Zacisnąłem zęby i zaparłem się nogami o śliską, lodowatą podłogę. Chociaż na pierwszy rzut oka nie było widać większego efektu, drzwi lekko drgnęły i wydały cichy, przeciągły jęk. Metaliczny dźwięk rozległ się w ciszy jak sygnał, że czeka mnie długa walka.
Docisnąłem narzędzie głębiej i z całych sił pociągnąłem jeszcze raz. Nagle usłyszałem głośny trzask – dolna szyba nie wytrzymała napięcia i rozsypała się w drobny mak. Odłamki szkła uderzyły o podłogę, odbijając światło jak maleńkie kryształy lodu. Wiedziałem, że to nic mi nie daje – krata wciąż stanowiła barierę – ale dźwięk ten wlał we mnie dziwną ulgę. Byłem coraz bliżej.
Próbując złapać oddech, zauważyłem, że drzwi nie wróciły do swojej pierwotnej pozycji. Metal ugiął się nieznacznie, ale trwałe odkształcenie dawało mi nadzieję. Uświadomiłem sobie, że mogę je pokonać – nie siłą jednego uderzenia, lecz powolną, mozolną pracą. Każdy centymetr był zwycięstwem.
Zatapiając łapkę wyżej, pod zamek, zacząłem ciągnąć z całych sił. Trwało to dłuższą chwilę, zanim drzwi znów zaczęły trzeszczeć. W końcu usłyszałem kolejny trzask – kolejna szyba poddała się i rozprysła na lodowatej podłodze. Nie mogłem się nie uśmiechnąć, choć bolały mnie ręce, a serce biło jak szalone. Czułem się jak prawdziwy włamywacz, chociaż nie było to ani moją naturą, ani zamiarem. Byłem jednak zdeterminowany, jak nigdy wcześniej.
Pojawił się problem – drzwi nie otworzyły się całkowicie. Dopiero po chwili zrozumiałem, że na samej górze była jeszcze jedna zasuwa. Podniosłem wzrok na mroźną ramę i poczułem irytację. Czyżby ktoś zaprojektował to wszystko z myślą o takich jak ja?
Z narastającą wściekłością wcisnąłem łapkę pod ryglem. Musiałem stanąć na palcach, a przez to ciężar mojego ciała opierał się na zziębniętych, niemal zdrętwiałych stopach. Palce dłoni piekły od nacisku zimnego metalu, a oddech parował przed twarzą, utrudniając widoczność. Zaparłem się mocno, opierając plecami o ścianę i z całej siły pociągnąłem.
Po kilku minutach walki drzwi w końcu poddały się. Otworzyły się z jękiem, ukazując wnętrze apteki. Przez moment poczułem triumf, ale zaraz ogarnęła mnie mieszanka zmęczenia i napięcia. Wewnątrz było niemal tak zimno jak na zewnątrz, ale przynajmniej nie czułem już wiatru.
Przejście za kontuar przypominało przekroczenie niewidzialnej granicy – jakby wdarcie się w miejsce, gdzie nigdy nie powinienem być. Wszystko wydawało się dziwnie obce i niewłaściwe. Półki z lekami były schludnie uporządkowane, a etykiety krzyczały do mnie wyraźnymi nazwami, których nie potrafiłem odczytać bez okularów. Zmuszony do improwizacji, zacząłem chwytać opakowania na oślep, wrzucając je do znalezionej pod ścianą plastikowej torby.
Kiedy zacząłem szukać bardziej gorączkowo, poczułem, jak choroba bierze nade mną górę. Zimny pot spływał po moim czole, a dreszcze przebiegały przez moje ciało, przypominając mi, że muszę się spieszyć.
Na zewnątrz wiatr zaczął wzmagać swoją siłę. Przez oszklone drzwi apteki zauważyłem, jak szare niebo powoli ustępuje błękitowi. Promienie słońca przebiły się przez chmury, oświetlając pokrytą śniegiem ulicę. To, co powinno być nadzieją, stało się dla mnie ostrzeżeniem – im jaśniej na dworze, tym większe ryzyko, że ktoś mnie zauważy.
Drżąc z zimna i stresu, zapiąłem torbę, upewniłem się, że wszystko, co mogłem wziąć, zostało zabrane, i ruszyłem w stronę wyjścia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz