Chcę być sam.

26. Stary kocioł węglowy

Ubrałem kurtkę, ciepłe buty i zszedłem do kotłowni, obecnie przerobionej na piwniczkę na ziemniaki, cebulę i marchew. Tam czekała mnie kolejna niespodzianka – dość nieprzyjemna, jak się okazało. W piwniczce panowały egipskie ciemności. Choć na zewnątrz było jeszcze dosyć jasno, na dole nie widziałem własnej dłoni. Szybko wróciłem po latarkę. Uzbrojony w to proste urządzenie mogłem penetrować najgłębsze lochy.

Kiedy ponownie zszedłem po schodach, poczułem się trochę dziwnie. W powietrzu unosił się zapach starego miału węglowego, ale jak na piwnicę było tu zadziwiająco czysto. Stary kocioł węglowy stał w kącie, pokryty grubą warstwą pyłu, lecz mimo upływu lat wyglądał solidnie. Przyglądałem mu się przez chwilę, zastanawiając się, jak zabrać się za jego ponowne uruchomienie. Wbrew temu, co wcześniej myślałem, to nie było proste.

Przewody i rury przypominały skomplikowaną zagadkę, której rozwiązania nigdy wcześniej nie musiałem poznawać. Zawsze to hydraulik zajmował się wszystkim – od montażu nowych elementów po coroczny serwis instalacji. Teraz byłem zdany wyłącznie na siebie.

Choć sytuacja mnie przerastała, wiedziałem, że nie mogę się poddać. Zrobiłem krótkie oględziny. Cokolwiek – byle działać. Znalazłem rurę, którą woda wpływała do pieca, oraz tę, którą ciepła woda wypływała. To już połowa sukcesu – wiedziałem, że trzeba je jakoś połączyć. Na szczęście obydwie rury nie były zaślepione, a na ich końcach znajdowały się duże zawory kulowe. Całe szczęście, że Adam, nasz hydraulik, odłączając piec, zostawił możliwość jego szybkiego podłączenia w razie potrzeby. Pamiętam, jak mówił: „Jakby coś się stało, zawsze można go z powrotem podpiąć.”

Wystarczyło więc ustawić piec na właściwym miejscu i połączyć go z instalacją. Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Uruchomiłem całą swoją pamięć, próbując przypomnieć sobie, jak Adam to robił. W końcu skojarzyłem coś o śrubunkach i uszczelkach. Musiałem znaleźć te elementy wśród starych rzeczy w piwnicy albo w narzędziach teścia.

Rozpocząłem poszukiwania. Komórka gospodarcza, pełna zapomnianych gratów, okazała się skarbnicą. Znalazłem tam stary, długi łom, kilka kawałków drewna i stalowych rurek różnej grubości. Przejrzałem też kilka starych pudełek z narzędziami, w których – ku mojej uldze – znalazłem śrubunki i gumowe uszczelki, choć nie miałem pewności, czy będą pasować.

Kiedy wróciłem do piwnicy, stanąłem przed kolejnym wyzwaniem: piec był ciężki, a przesunięcie go w pojedynkę wydawało się niemożliwe. Nie byłem Herkulesem, a w tej sytuacji nie mogłem liczyć na niczyją pomoc. Wtedy zrozumiałem, jak ważne jest życie w społeczeństwie – nawet jeśli nie ze wszystkimi się zgadzamy, zawsze jest ktoś, kto może pomóc. Teraz jednak musiałem polegać wyłącznie na sobie i swoim technicznym sprycie.

Przypomniałem sobie zasadę dźwigni, której uczyłem się w szkole. Wykorzystując łom, podniosłem jeden róg pieca i podłożyłem pod niego metalową rurkę. Następnie powtórzyłem to samo z drugiej strony, tworząc prymitywny system pozwalający na przesuwanie pieca na zasadzie toczności. Krok po kroku, podkładając rurki z przodu i wyciągając je z tyłu, przesuwałem piec na właściwe miejsce.

Po kilkunastu minutach ciężkiej pracy udało mi się ustawić piec tak, aby jego końcówki rur idealnie pasowały do zaworów instalacji. Byłem wykończony, dłonie miałem brudne od kurzu, a skóra na nich była zadrapana od ostrych krawędzi pieca. Mimo to poczułem falę satysfakcji – jeden etap pracy został zakończony.

Teraz przyszedł czas na montaż.